Γιατί το φθινόπωρο μας κάνει να θέλουμε να αλλάξουμε τη ζωή μας
Κάθε χρόνο, περίπου τέτοια εποχή, συμβαίνει κάτι παράξενο. Αρχίζουμε να σκεφτόμαστε τι θέλουμε να αλλάξουμε. Στη δουλειά, στις σχέσεις μας, στην καθημερινότητά μας, ακόμη και στον τρόπο που ζούμε. Γιατί όμως το φθινόπωρο μοιάζει με μια δεύτερη Πρωτοχρονιά;
Το καλοκαίρι έχει έναν δικό του τρόπο να μας ξεγελά.
Μας κάνει να πιστεύουμε ότι ο χρόνος μπορεί να σταματήσει. Οι διακοπές, οι πιο μεγάλες ημέρες, οι βραδινές έξοδοι, μια θάλασσα, ένα ταξίδι ή ακόμη και μερικές ημέρες μακριά από τη συνηθισμένη ζωή δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να αφήσουμε πίσω μας όσα μας βαραίνουν.
Μετά έρχεται ο Σεπτέμβρης.
Και ξαφνικά επιστρέφουν όλα.
Το πρόγραμμα. Η δουλειά. Οι υποχρεώσεις. Τα παιδιά στο σχολείο. Οι λογαριασμοί. Τα ξυπνητήρια. Οι εκκρεμότητες.
Και μαζί τους επιστρέφει ένα ερώτημα που ίσως αποφεύγαμε όλο το καλοκαίρι:
«Θέλω πραγματικά να συνεχίσω να ζω έτσι;»
Η επιστροφή στη ρουτίνα φέρνει απολογισμό
Το φθινόπωρο δεν είναι απλώς μια αλλαγή εποχής. Είναι μια επιστροφή.
Και κάθε επιστροφή έχει μέσα της έναν μικρό απολογισμό.
Τι μας άρεσε από τη ζωή που αφήσαμε πίσω;
Τι μας κούρασε;
Τι θέλουμε να κρατήσουμε;
Και τι δεν αντέχουμε να συνεχίσουμε;
Ίσως γι’ αυτό αυτή την εποχή πολλοί άνθρωποι αποφασίζουν να ξεκινήσουν κάτι καινούργιο. Να αλλάξουν δουλειά, να αρχίσουν γυμναστική, να οργανώσουν διαφορετικά τον χρόνο τους, να ξαναβρούν φίλους, να ταξιδέψουν περισσότερο ή απλώς να προσπαθήσουν να ζήσουν λίγο πιο ήρεμα.
Δεν είναι απαραίτητα ανάγκη για μια «νέα ζωή».
Είναι ανάγκη για μια ζωή που να μας ταιριάζει λίγο περισσότερο.
Δεν μας λείπουν πάντα οι στόχοι. Μας λείπει ο χώρος
Ζούμε σε μια εποχή όπου σχεδόν όλα πρέπει να έχουν στόχο.
Να είμαστε πιο παραγωγικοί.
Να γυμναζόμαστε.
Να εξελισσόμαστε.
Να μαθαίνουμε.
Να εργαζόμαστε περισσότερο.
Να ταξιδεύουμε.
Να φροντίζουμε την εικόνα μας.
Να μην «μένουμε πίσω».
Κι όμως, ίσως το πρόβλημα να είναι ακριβώς αυτό.
Ότι έχουμε γεμίσει τόσο πολύ τη ζωή μας με πράγματα που πρέπει να κάνουμε, ώστε δεν μένει χώρος για εκείνα που απλώς θέλουμε.
Σύμφωνα με τη Eurostat, οι Έλληνες εμφανίζουν τη χαμηλότερη ικανοποίηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση από τον διαθέσιμο ελεύθερο χρόνο, με βαθμολογία μόλις 5,5 στα 10.
Ίσως, λοιπόν, το φθινοπωρινό restart να μην χρειάζεται να προσθέσει τίποτα στη ζωή μας.
Ίσως χρειάζεται να αφαιρέσει.
Μερικές αλλαγές δεν φαίνονται σε κανένα ημερολόγιο
Μπορεί να είναι το να φύγουμε λίγο νωρίτερα από τη δουλειά.
Να μη σηκώσουμε το τηλέφωνο.
Να πούμε «δεν μπορώ» χωρίς να αισθανθούμε ενοχές.
Να ξαναβρούμε έναν άνθρωπο που χάσαμε μέσα στην καθημερινότητα.
Να καθίσουμε ένα απόγευμα στο σπίτι χωρίς να πρέπει να κάνουμε κάτι.
Να περπατήσουμε χωρίς προορισμό.
Να κοιμηθούμε.
Να βαρεθούμε.
Να αφήσουμε για λίγο τη ζωή να συμβεί χωρίς να προσπαθούμε συνεχώς να την οργανώσουμε.
Γιατί μπορεί να έχουμε ξεχάσει κάτι πολύ απλό:
η ξεκούραση δεν είναι χάσιμο χρόνου.
Και αν δεν χρειάζεται να αλλάξουμε τη ζωή μας;
Ίσως αυτή να είναι τελικά η πιο δύσκολη ερώτηση.
Γιατί έχουμε μάθει να πιστεύουμε ότι κάθε νέα εποχή πρέπει να μας βρει καλύτερους, πιο δυνατούς, πιο παραγωγικούς, πιο επιτυχημένους.
Κι αν απλώς μας βρει πιο συνειδητοποιημένους;
Αν μας βρει να ξέρουμε καλύτερα τι δεν θέλουμε;
Αν μας βρει να προστατεύουμε περισσότερο τον χρόνο μας;
Αν μας βρει να δίνουμε περισσότερη αξία στους ανθρώπους και λιγότερη στα πράγματα;
Αν μας βρει να καταλαβαίνουμε ότι δεν χρειάζεται να προλάβουμε τα πάντα;
Ίσως αυτό να είναι το πραγματικό restart.
Όχι να γίνουμε κάποιος άλλος.
Να επιστρέψουμε λίγο περισσότερο σε εμάς.
Το φθινόπωρο δεν μας υπόσχεται ότι όλα θα αλλάξουν.
Μας δίνει όμως κάτι ίσως πιο χρήσιμο:
την ευκαιρία να αποφασίσουμε τι αξίζει να πάρουμε μαζί μας μέχρι την επόμενη άνοιξη.
About The Author
