Όταν οι άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους, οφείλουμε να δίνουμε προσοχή σε όσα προσπαθούν να μας πουν.
Τα πρόσφατα γεγονότα στη Γαλλία και την Ισπανία μας υπενθυμίζουν ότι πίσω από κάθε κοινωνική διαμαρτυρία υπάρχουν άνθρωποι που αισθάνονται ότι διακυβεύεται κάτι θεμελιώδες.
Για τους νέους στη Γαλλία, η συζήτηση αφορά την εκπαίδευση, την ισότητα και το μέλλον τους.
Στην Ισπανία, η δυσκολία πρόσβασης σε προσιτή κατοικία έχει γίνει μια σημαντική πηγή κοινωνικής δυσαρέσκειας, ιδιαίτερα για τις νεότερες γενιές.
Διαφορετικές χώρες.
Διαφορετικές προκλήσεις.
Ωστόσο, αναδύεται ένα κοινό ερώτημα: Ακούν πραγματικά οι θεσμοί τους ανθρώπους που καλούνται να υπηρετούν;
Σε μια εποχή διαρκούς επικοινωνίας, συχνά συγχέουμε την αποστολή μηνυμάτων με τον ουσιαστικό διάλογο.
Κυβερνήσεις, οργανισμοί κι επιχειρήσεις μπορούν να επικοινωνούν ασταμάτητα και, παρ’ όλα αυτά, να αποτυγχάνουν να κάνουν τους ανθρώπους να αισθανθούν ότι η φωνή τους ακούγεται.
Η ουσιαστική επικοινωνία δεν αφορά τον έλεγχο της δημόσιας συζήτησης.
Αφορά την κατανόηση των προβληματισμών, την αναγνώριση της πραγματικότητας και τη δημιουργία χώρου για έναν ουσιαστικό διάλογο.
Γιατί η εμπιστοσύνη δεν οικοδομείται μόνο με δηλώσεις.
Οικοδομείται όταν οι άνθρωποι βλέπουν ότι η φωνή τους μπορεί να φέρει αλλαγές.
Ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο μάθημα από τη σημερινή Ευρώπη: το να ακούς δεν είναι αδυναμία.
Είναι η αφετηρία κάθε ουσιαστικής αλλαγής.
Τάνια Ώττα – cosmomag.gr
About The Author
