Συντάκτης: Τάνια Ώττα

Στην εποχή των κοινωνικών δικτύων, η άποψη απέκτησε φωνή. Όχι όμως πάντα και σκέψη. Τα timelines γέμισαν από αυτόκλητους «ειδικούς» που ξέρουν τα πάντα, κρίνουν τα πάντα και μιλούν για τα πάντα με την ίδια βεβαιότητα. Δεν έχουν αμφιβολίες, δεν έχουν ενδοιασμούς, δεν αφήνουν χώρο για διάλογο. Έχουν μόνο κρίσεις — σκληρές, απόλυτες και συχνά απάνθρωπες. Το φαινόμενο δεν είναι απλώς ψηφιακό. Είναι βαθιά κοινωνικό. Η δημόσια συζήτηση μετατράπηκε σε αρένα, όπου όποιος εκφράσει διαφορετική άποψη γίνεται αυτομάτως στόχος. Λέξεις πετιούνται σαν πέτρες, χαρακτηρισμοί αντικαθιστούν επιχειρήματα και η διαφωνία αντιμετωπίζεται ως εχθρική πράξη. Όχι, δεν διαφωνείς. «Λιθοβολείσαι». Άλλο το δικαίωμα…

Η ενημέρωση, στον πυρήνα της, οφείλει να υπηρετεί την αλήθεια, την κοινωνία και –πάνω απ’ όλα– τον άνθρωπο. Όμως στη σύγχρονη πραγματικότητα των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, η είδηση ολοένα και συχνότερα μετατρέπεται σε προϊόν. Ένα προϊόν που μετριέται σε likes, shares και views, ακόμη κι αν το τίμημα είναι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Τραγικά συμβάντα, προσωπικές απώλειες, βίαιες εικόνες και ανθρώπινος πόνος προβάλλονται χωρίς φίλτρο, χωρίς σεβασμό και συχνά χωρίς καμία δημοσιογραφική αναγκαιότητα. Κάμερες εισβάλλουν σε στιγμές πένθους, μικρόφωνα πιέζουν συγγενείς θυμάτων να μιλήσουν ενώ δεν μπορούν ούτε να σταθούν όρθιοι, τίτλοι κραυγάζουν με στόχο το σοκ και όχι την ουσία.…

Κατά καιρούς, υπουργικά κλιμάκια καταφθάνουν σε περιοχές όπως η Κοζάνη, συνοδεία φωτογραφικών φακών, δηλώσεων και προγραμματισμένων χειραψιών. Επισκέψεις «θεσμικές», εθιμοτυπικές, γεμάτες λόγια για ανάπτυξη, μετάβαση και μέλλον. Κι όμως, πίσω από τα χαμόγελα και τα στημένα πλάνα, η πραγματικότητα παραμένει αμείλικτη και βαθιά αντιφατική. Η Κοζάνη – όπως και πολλές περιοχές της ελληνικής περιφέρειας – φέρει εμφανή τα σημάδια του οικονομικού μαρασμού. Ανεργία, εγκατάλειψη, πληθυσμιακή συρρίκνωση, κλειστά καταστήματα, νέοι που φεύγουν γιατί δεν βρίσκουν λόγο να μείνουν. Η απολιγνιτοποίηση, που παρουσιάστηκε ως «πράσινη ευκαιρία», άφησε πίσω της κοινωνικά κενά και οικονομικά ερείπια, χωρίς να υπάρξει ουσιαστικό και έγκαιρο σχέδιο αναπλήρωσης…

Για χιλιάδες εργαζόμενους στην ελληνική περιφέρεια, η εργάσιμη ημέρα δεν ξεκινά και δεν τελειώνει στον χώρο εργασίας. Ξεκινά και τελειώνει στον δρόμο. Σε επαρχιακούς άξονες εγκαταλελειμμένους, κακοσυντηρημένους, χωρίς επαρκή φωτισμό, με επικίνδυνες στροφές, φθαρμένο οδόστρωμα και ελλιπή ή ανύπαρκτη σήμανση. Δρόμους που δεν συγχωρούν το λάθος — ιδιαίτερα όταν αυτό προκύπτει από εξάντληση. Η πραγματικότητα στην περιφέρεια είναι αμείλικτη. Οι θέσεις εργασίας στα χωριά έχουν σχεδόν εκλείψει. Οι άνθρωποι αναγκάζονται να μετακινούνται καθημερινά προς τις πόλεις για να εργαστούν, χωρίς όμως να μπορούν να ζήσουν σε αυτές. Τα εξωφρενικά ενοίκια, το αυξημένο κόστος ζωής και οι χαμηλοί μισθοί καθιστούν τη…

Τεχνική συνάντηση εμπλεκόμενων φορέων με θέμα τον σχεδιασμό και την εφαρμογή περιφερειακών και τοπικών πολιτικών για την προώθηση των δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία πραγματοποιήθηκε το πρωί της Δευτέρας 19 Ιανουαρίου 2026 στην Κοβεντάρειο Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης. Κατά την εισήγησή του, ο Γενικός Γραμματέας της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία, κ. Βασίλης Κούτσιανος, ανέδειξε τη σημασία της ουσιαστικής και ορθής εφαρμογής του σύγχρονου θεωρητικού και θεσμικού πλαισίου της αναπηρίας, τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην προσβασιμότητα του φυσικού και ψηφιακού περιβάλλοντος, καθώς και στην ενσωμάτωση συγκεκριμένων προδιαγραφών για τα άτομα με αναπηρία σε έργα…

Σε μια εποχή διαρκούς πληροφόρησης, το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη ειδήσεων, αλλά η απουσία τους. Καθημερινά, ο δημόσιος διάλογος κατακλύζεται από περιεχόμενο που παρουσιάζεται ως ενημέρωση, χωρίς να πληροί ούτε τα στοιχειώδη κριτήρια της είδησης. Ρούχα, εμφανίσεις, προσωπικές στιγμές, σχόλια χωρίς κοινωνικό ή πολιτικό βάρος βαφτίζονται «ρεπορτάζ» και διεκδικούν χώρο δίπλα σε ζητήματα που αφορούν τη δημοκρατία, την οικονομία και τα δικαιώματα των πολιτών. Τι είναι, όμως, είδηση; Είδηση είναι ό,τι επηρεάζει τη συλλογική ζωή, αποκαλύπτει αλήθειες, ελέγχει την εξουσία, φωτίζει κοινωνικά προβλήματα και επιτρέπει στον πολίτη να σχηματίσει άποψη. Δεν είναι η εικόνα, αλλά η ουσία. Δεν…

Η συμφωνία Mercosur παρουσιάζεται στην Ευρώπη ως εμπορική επιτυχία. Στην Ελλάδα όμως, η πολιτική επιλογή να την υπογράψουμε φέρνει σοβαρές συνέπειες που ήδη γίνονται ορατές στην υπαίθρο και την οικονομία μας. Οι μικρές και μεσαίες ελληνικές εκμεταλλεύσεις δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τις μαζικές εισαγωγές κρέατος και γαλακτοκομικών από χώρες με χαμηλότερο κόστος παραγωγής και πιο χαλαρούς κανόνες. Τα αποτελέσματα είναι χειροπιαστά: μείωση εισοδημάτων, κλείσιμο πολλών παραγωγικών μονάδων, αύξηση ανεργίας και ερημοποίηση περιοχών όπως η Δυτική Μακεδονία, όπου ο πρωτογενής τομέας ήταν για δεκαετίες πυλώνας κοινωνικής συνοχής. Η χώρα χάνει διατροφική αυτάρκεια. Η εξάρτηση από εισαγόμενα τρόφιμα σημαίνει ότι σε περιόδους…

Το χθεσινό περιστατικό στη Φλώρινα δεν ήταν ένα «ατυχές συμβάν». Ήταν ένα ακόμη επεισόδιο σε μια θλιβερή επανάληψη που τα τελευταία χρόνια συνοδεύει το πιάσιμο του σταυρού σε διάφορες περιοχές της χώρας. Εκεί όπου το ιερό έθιμο του αγιασμού των υδάτων μετατρέπεται σε πεδίο σωματικής σύγκρουσης, η πίστη απουσιάζει προκλητικά. Το πιάσιμο του σταυρού δεν είναι άθλημα, ούτε αγώνας επικράτησης. Δεν είναι χώρος για μπουνιές, σπρωξίματα και επίδειξη «ανδρισμού». Είναι μια πράξη με βαθύ συμβολισμό, που προϋποθέτει σεβασμό, αυτοσυγκράτηση και ταπείνωση. Όταν κάποιοι κατεβαίνουν στο νερό με μοναδικό στόχο να «κερδίσουν», δεν τιμούν ούτε την παράδοση ούτε την Εκκλησία· τιμούν…

Το χθεσινό μπλακ άουτ που πάγωσε τις πτήσεις και παρέλυσε το FIR Αθηνών δεν ήταν απλώς ένα τεχνικό ατύχημα. Ήταν μια ηχηρή υπενθύμιση ότι, πίσω από την εικόνα της κανονικότητας, οι κρίσιμες υποδομές του κράτους παραμένουν πιο ευάλωτες απ’ όσο θα έπρεπε — και απ’ όσο θα θέλαμε να πιστεύουμε. Σε μια χώρα που βασίζεται στον τουρισμό, στη διασυνδεσιμότητα και στη διεθνή αξιοπιστία της, το να «σβήνει» έστω και για λίγες ώρες ο εναέριος χώρος δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι πλήγμα. Και δεν αφορά μόνο τις ακυρωμένες πτήσεις και την ταλαιπωρία χιλιάδων επιβατών, αλλά το ίδιο το αίσθημα ασφάλειας και ελέγχου.…

Στην εποχή του διαδικτυακού μάρκετινγκ, των φίλτρων, των «προσωπικών brand» και των τέλειων εικόνων, η αυτοεκτίμηση μοιάζει σχεδόν με πράξη αντίστασης. Ζούμε σε έναν κόσμο που μας υπαγορεύει διαρκώς πώς πρέπει να είμαστε: πιο επιτυχημένοι, πιο ελκυστικοί, πιο «εμπορικά αποδεκτοί». Και συχνά, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, αρχίζουμε να μετράμε την αξία μας με όρους προβολής και αποδοχής. Η αυτοεκτίμηση, όμως, δεν γεννιέται από τα likes ούτε από την επιβεβαίωση των άλλων. Γεννιέται από τη βαθιά αποδοχή του εαυτού μας — με τις αδυναμίες, τις ανασφάλειες, τις αντιφάσεις μας. Από το θάρρος να πούμε «αυτός είμαι» χωρίς αστερίσκους και φίλτρα. Το…