Νέοι κανόνες βρίσκονται ήδη σε εφαρμογή στην Ευρώπη σχετικά με την οδήγηση κατά τις νυχτερινές ώρες, ενώ μία ακόμη κατηγορία οδηγών ενδέχεται να βρεθεί στο στόχαστρο των αρχών.
Ένα από τα ζητήματα που βρίσκονται σταθερά στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής πολιτικής το τελευταίο διάστημα είναι η οδική ασφάλεια, με συνεχείς προσπάθειες για τη βελτίωσή της και τη δημιουργία ασφαλέστερων δρόμων.
Σε αυτό το πλαίσιο, μία νέα τάση που βλέπουμε σε ολοένα και περισσότερες χώρες αφορά τις αλλαγές στα δικαιώματα που ισχύουν για συγκεκριμένες κατηγορίες οδηγών. Ουσιαστικά, πρόκειται για νομοθεσίες που αφορούν συγκεκριμένες πτυχές της οδήγησης, καθώς όλο και περισσότερες χώρες έχουν αρχίσει να αντιμετωπίζουν την οδήγηση κατά τη διάρκεια της νύχτας ως έναν επιπλέον παράγοντα κινδύνου, περιορίζοντας την πρόσβαση ορισμένων οδηγών στο όχημα τους κατά τις ώρες αυτές.
Η αρχή έγινε από τη Φινλανδία, η οποία έχει απαγορεύσει την οδήγηση τη νύχτα στους οδηγούς ηλικίας 17 ετών, οι οποίοι, παρά το γεγονός ότι έχουν δικαίωμα να οδηγούν, υπόκεινται σε σημαντικούς περιορισμούς. Ένας από αυτούς αφορά τη νυχτερινή οδήγηση, καθώς δεν μπορούν να κυκλοφορούν από τις 00:00 έως τις 05:00.
Παράλληλα, και η Βόρεια Ιρλανδία έχει αποφασίσει παρόμοια μέτρα, απαγορεύοντας στους νέους οδηγούς που βρίσκονται σε καθεστώς δοκιμαστικής οδήγησης να οδηγούν ενώ μεταφέρουν συνεπιβάτες κατά τις νυχτερινές ώρες.
Ταυτόχρονα, και υπό την ίδια λογική, στην Ευρώπη έχουν αρχίσει να υπάρχουν όλο και περισσότερες φωνές που κάνουν λόγο για επέκταση των περιορισμών στη νυχτερινή οδήγηση και σε μία ακόμη κατηγορία οδηγών που βρίσκεται σταθερά στο επίκεντρο των αρχών.
Ο λόγος για τους ηλικιωμένους οδηγούς, οι οποίοι απασχολούν διαρκώς τις αρχές σε σχέση με την οδήγηση, καθώς οι περισσότερες έρευνες που γίνονται αντιμετωπίζουν την οδήγηση σε μεγαλύτερες ηλικίες ως έναν παράγοντα που μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο, τόσο για τους ίδιους όσο και για τους υπόλοιπους χρήστες του δρόμου.
Σε αυτό το πλαίσιο, η επέκταση της απαγόρευσης της οδήγησης κατά τη διάρκεια της νύχτας στους ηλικιωμένους φαίνεται πως βρίσκεται δυναμικά στη συζήτηση, ως ένα μέτρο που θα τους επέτρεπε να συνεχίζουν να οδηγούν σε καθημερινό επίπεδο, αλλά όχι κατά τις ώρες της νύχτας, όταν δηλαδή η ορατότητα είναι περιορισμένη και οι συνθήκες ενδέχεται να είναι σημαντικά πιο απαιτητικές.
Οι υποστηρικτές αυτής της προσέγγισης εστιάζουν κυρίως στους βιολογικούς και φυσιολογικούς παράγοντες που συνοδεύουν τη γήρανση και στον τρόπο με τον οποίο αυτοί μπορούν να καταστήσουν πιο δύσκολη την οδήγηση κατά τη νύχτα, μιας που το σκοτάδι, η προσαρμοστικότητα της όρασης υποχωρεί αισθητά, ενώ αυξάνεται η ευαισθησία στη θάμβωση από τα φώτα των αντίθετα κινούμενων οχημάτων.
Παράλληλα, η μειωμένη αντίληψη, σε συνδυασμό με την επιβράδυνση των αντανακλαστικών υπό συνθήκες χαμηλού φωτισμού, μπορεί να επιβαρύνει την ικανότητα έγκαιρης αντίδρασης σε απρόβλεπτα εμπόδια ή κινδύνους. Πρόκειται δε για στοιχεία που, σύμφωνα με τις σχετικές έρευνες, συνδέονται και με την οδήγηση ατόμων μεγαλύτερης ηλικίας.
Ταυτόχρονα, η απαγόρευση της νυχτερινής οδήγησης από ηλικιωμένους παρουσιάζεται από τους υποστηρικτές της ως μία σημαντική μέση λύση, καθώς δεν οδηγεί σε ένα οριζόντιο μέτρο αφαίρεσης της άδειας οδήγησης και επιτρέπει τη διατήρηση της ανεξαρτησίας των ηλικιωμένων κατά τις ασφαλέστερες πρωινές και μεσημεριανές ώρες.
Ουσιαστικά, η λογική είναι πως οι ηλικιωμένοι θα μπορούν να πραγματοποιούν τις καθημερινές τους υποχρεώσεις όπως τις απαραίτητες μετακινήσεις προς γιατρούς ή αγαπημένα πρόσωπα, κατά τις πρωινές ή μεσημβρινές ώρες χωρίς όμως να υπάρχει ελευθερία μετακίνησης κατά τις βραδινές ώρες.
Στο σημείο αυτό βέβαια χρειάζεται να επισημάνουμε πως υπάρχουν σημαντικές διαφορές σε σχέση με τις περιπτώσεις των νέων οδηγών, καθώς σε αυτή την περίπτωση δεν μιλάμε για ένα προσωρινό μέτρο, αλλά για έναν ουσιαστικά μόνιμο περιορισμό που συνδέεται με την ηλικία.
Ένα από τα βασικά ζητήματα που επισημαίνονται μάλιστα είναι ο κίνδυνος απομόνωσης των ηλικιωμένων, ιδιαίτερα σε περιοχές με ελλιπείς δημόσιες συγκοινωνίες. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ένας ηλικιωμένος που δεν θα μπορεί να οδηγήσει κατά τις νυχτερινές ώρες θα μπορούσε να αντιμετωπίσει σημαντικές δυσκολίες στην κάλυψη έκτακτων αναγκών ή στην πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες.
Επιπλέον, στατιστικές μελέτες δείχνουν ότι η πλειονότητα των ηλικιωμένων οδηγών τείνει ήδη να αποφεύγει από μόνη της τις μετακινήσεις μετά τη δύση του ηλίου, κάτι που θέτει υπό αμφισβήτηση την αναγκαιότητα ενός οριζόντιου κανονιστικού πλαισίου, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις όπου ένας οδηγός μπορεί να χρειαστεί απρόοπτα το αυτοκίνητό του.Παράλληλα, εάν ακολουθηθεί το παράδειγμα άλλων χωρών της Ευρώπης που εφαρμόζουν αντίστοιχους περιορισμούς στους νέους οδηγούς, ένα τέτοιο μέτρο θα μπορούσε να συνοδεύεται και από αυστηρές κυρώσεις για όσους δεν το τηρούν.
Σε κάθε περίπτωση, και στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν το ζήτημα της οδήγησης από ηλικιωμένους, οι αρχές έχουν στο τραπέζι εδώ και καιρό και άλλα, λιγότερο παρεμβατικά μέτρα.
Έτσι, αρκετές ευρωπαϊκές χώρες που εξετάζουν κατά πόσο θα πρέπει να αλλάξει το πλαίσιο για τους μεγαλύτερους σε ηλικία οδηγούς στρέφονται στην αύξηση των υποχρεωτικών ελέγχων, όπως οι έλεγχοι όρασης, αντίστοιχοι με αυτούς που ήδη πραγματοποιούνται στην Ελλάδα.
Παράλληλα, σε χώρες όπως η Βρετανία εξετάζονται και άλλα μέτρα, όπως η πιθανότητα εισαγωγής γνωστικών ελέγχων για τους μεγαλύτερους σε ηλικία οδηγούς. Σε περίπτωση που κάποιος οδηγός δεν καταφέρει να ολοκληρώσει με επιτυχία το σχετικό τεστ, θα μπορούσε να βρεθεί αντιμέτωπος ακόμη και με οριστική αφαίρεση της άδειας οδήγησης.
Ωστόσο, σύμφωνα με τις πληροφορίες που υπάρχουν, στόχος ενός τέτοιου μέτρου δεν θα ήταν να απαγορεύσει καθολικά την οδήγηση στους ηλικιωμένους, αλλά να αποτρέψει την οδήγηση από εκείνους που δεν θεωρούνται πλέον ασφαλείς για τους ίδιους και τους υπόλοιπους χρήστες του δρόμου.
ΠΗΓΗ: www.carandmotor.gr
About The Author
